3 fouten die je als ouder niet wilt maken bij een scheiding

Veel van mijn klanten maken zich zorgen over de fouten die ze kunnen maken tijdens hun scheiding. Ik herken deze voortdurende bezorgdheid of je het wel goed aanpakt en of je kinderen niet teveel last hebben van de scheiding. Tijdens één van mijn VIP coachdagen bracht een vader deze bezorgdheid doeltreffend onder woorden. ‘Als ouder wéét je dat het voor je kinderen niet goed is zo’n scheiding, maar hoe kan ik het zo goed mogelijk doen en hoe zorg  ik ervoor dat ik zo min mogelijk fouten maak?’

In totaal zijn er geen drie, maar zeker tien belangrijke fouten die je als ouder niet wilt maken bij een scheiding omdat ze schadelijk zijn voor je kinderen. Deze fouten worden door de meeste professionals beschouwd als schadelijk voor kinderen in scheiding.

FOUT 1. De relatie tussen je kind en je ex partner saboteren. Als ik deze fout benoem aan een ouder wordt er meestal geschokt en verontwaardigd gereageerd. Dat zou ik nooit doen! Helaas is sabotage vaak subtieler en onbewuster dan je als ouder denkt. Het kan zo zijn dat je bewust kwaad spreekt over je ex en verhinderd dat deze omgang heeft met je kind, maar meestal is sabotage minder zichtbaar.

Het kan variëren van subtiele toespelingen zoals;” Je weet toch dat je vader altijd te laat komt met ophalen?’, tot het openlijk negeren van de andere ouder tijdens de overdracht van je kinderen. De boodschap naar je kinderen bij deze fout is steeds hetzelfde; Ik ben de beste ouder van de twee, ik doe het beter dan je vader of je moeder. Op deze wijze kun je de relatie tussen je kind en je ex partner onbedoeld en onbewust toch saboteren. Let dus op wat je zegt over je ex. En niet alleen in taal, maar ook in houding en intonatie. Van de boodschappen die we uitzenden is slechts 7% taal en 93% houding en intonatie. Vooral kinderen zijn hier heel gevoelig voor!

1d6da536f67febdf88f3a0db60730ee4_1399716536

FOUT 2. Je kind gebruiken om informatie los te krijgen over je ex partner. Na de scheiding ben je uiteraard super nieuwsgierig naar wat je ex allemaal uitspookt, wanneer en met wie.

Je bent dan wel uit elkaar, maar de drang om te weten hoe het met de ander gaat is groot. Vooral ben je bang dat je ex snel een ander heeft of dat het na de scheiding beter gaat met je ex dan met jou.
Hoe verleidelijk is het dan om aan je kinderen, zo nonchalant mogelijk, te vragen hoe het geweest is bij pappa of mamma en hoe het met hem of haar gaat.

Heel verleidelijk en heel menselijk, maar doe het maar niet.

Voor je kind is dit heel belastend omdat het niet weet wat het wel of niet mag vertellen, het wil de andere ouder niet afvallen(loyaliteit). Bovendien fungeert het kind, voor je het weet, als een soort boodschapper tussen de partijen. Iedere vraag die je hebt over het leven of de situatie van je ex partner zul je echt aan de persoon zelf moeten vragen. Ga er maar van uit dat er een heleboel speelt wat jij niet weet en dat is prima. Het enige wat je zou moeten weten is of je kinderen veilig en verzorgd zijn bij pappa of mamma. Is dat het geval? Bijt dan op je tong en vraag nooit aan je kind om informatie.

FOUT 3. Leunen op je kind of om steun vragen. Ook deze fout lijkt heel erg voor de hand te liggen en roept veel weerstand op bij ouders. Natuurlijk doe je dat niet! Maar ook hier geldt weer dat het vaak onbewust toch gebeurd. Zo hoor ik regelmatig dat een ouder het kind vraagt om gezellig samen op de bank een film te kijken, of dat een kind na de scheiding  gezellig bij vader of moeder in bed mag slapen! Vaak is dit echter een behoefte van de ouder om de eenzaamheid te verzachten. Je zoekt het gezelschap van de kinderen op en vult op die manier de leeggevallen plek van je partner qua aandacht, genegenheid en gezelschap.

Op deze manier leun je toch teveel op je kinderen en zij vervullen op die manier jouw behoefte aan troost en warmte. Ook hoor ik vaak ouders die een soort gevoel van ‘wij samen tegen de wereld’ creëren met hun nieuwe 1 ouder gezin. Op deze wijze betrek jij je kinderen in een gezamenlijke steunbetuiging (aan jezelf)om het gemis van je gezin te compenseren. Probeer na de scheiding op dezelfde wijze met je kinderen om te gaan als voor de scheiding. Laat ze niet bij je in bed slapen en ga niet steeds ‘gezellige’ momenten creëren met je kinderen. Wees je bewust van je eigen behoeften en knuffel wat vaker met familie of vrienden als je steun nodig hebt.

Welke fout herken jij? Helaas heb ik ze ook allemaal zelf gemaakt dus voel je vooral niet schuldig als je dit herkent.

Hoe ga jij er mee om? Laat je reactie achter en ontvang gratis mijn nieuwe EBOOK ‘ De 10 meest gemaakte fouten die ouders maken bij een scheiding en hun oplossingendat binnenkort verschijnt.

5 antwoorden
  1. José
    José says:

    Weer een goed punt! Als ik naar mezelf kijk probeer ik de andere ouder niet af te vallen. Maar nu ik lees over houding en intonatie zou hier misschien een aandachtspunt bij mij liggen.

    Beantwoorden
  2. Wanda
    Wanda says:

    Hoi Jose, het is inderdaad zo dat kinderen erg gevoelig zijn voor houding en intonatie. Zo zou je onbewust toch iets kunnen laten zien van de, negatieve, manier waarop je over de andere ouder denkt. Binnenkort stuur ik je mijn nieuwe Ebook over de tien meest gemaakte fouten die ouders maken en hun oplossingen toe.

    Beantwoorden
  3. Deborah
    Deborah says:

    Inderdaad goede punten, maar wat als je zelf heel erg je best doet om niet die fouten te maken en je ex het wel doet? Bv het bewust negeren en je met wrok / woede e.d. je bejegent (ook in bijzijn kinderen)?

    Beantwoorden
    • Wanda
      Wanda says:

      Hoi Deborah, Je kunt zelf het goede voorbeeld geven door niet te negeren of met woede te reageren, vooral niet in het bijzijn van je kinderen. Je bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van je ex! Ik vergelijk het weleens met een bokswedstrijd, als 1 stopt met boksen kan de ander nog wel een tijdje in de lucht slaan, maar uiteindelijk moet hij het opgeven omdat er geen tegenpartij meer is om tegen te vechten. Vaak hou je het “onbewust’mede in stand door te blijven reageren. Succes!

      Beantwoorden
  4. Kaat
    Kaat says:

    Fijn om gelezen te hebben.
    Ik worstel wel met punt 2. Wanneer is het oprechte interesse, en wanneer word het “uithoren”? Een dunne grens… Ik vraag immers altijd wanneer mijn kind thuis komt, hoe het was en wat hij voor leuks gedaan heeft. Of het nu na school of kinderfeestje of wat dan ook is. Het is dan aan het kind om te vertellen wat het kwijt wil. Mijn toekomstige ex-man en ik, hebben al 1,5 jaar een latrelatie en wonen dus al apart. Ik vraag bewust aan ons kind hoe het bij papa was waar vader bij is. Meestal rent hij enthousiast naar binnen en begint zelf al te vertellen.

    Beantwoorden

Laat een reactie achter

Wilt u zich mengen in de discussie?
Voel u niet bezwaard om bij te dragen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *